Er gloeit een nieuw idee in mij

Een fruitsensatie

Zorgen voor een fruitsensatie is een creatief proces dat zich niet laat opjagen. Het kan zo een zin zijn van een managementafdeling waar men vanuit ontspanning iets geniaals wilt neerzetten, maar wel het liefst binnen 3 dagen. Zo werkt het ook nogal eens in mijn hoofd. Maar als ik realistisch ben weet ik dat een nieuw speciaalsap maken maanden dan wel niet een jaar duurt. Dit komt mede omdat mijn smaak maar vooral de smaakbeleving elke seizoen anders is. In de winter geniet ik van ‘warme smaken’ en in de zomer visa versa. Temperatuur, licht, stemming, kleurwaarneming noem maar op het heeft allemaal invloed op de smaak en beleving.

Wanneer een liefdevolle naaste zich uit balans voelt, dan ga je soms onbewust mee in dat proces. Dat gebeurde mij vorig voorjaar. Een schaduw over mijn creativiteit waar ik altijd zo’n geluk uithaal. Het kan toch niet weg zijn dacht ik nog, maar eind april vroeg ik me af of mijn creativiteit er überhaupt nog was of dat het was afgevroren in de laatste vorstperiode die wij in onze fruittuinen hadden ervaren? Smaak en beleving werden ineens twee totaal vreemde voor me.  Noodzakelijk nam ik me voor om me te richten op de zorg en het creatieve even te laten vieren. En gelukkig  voor mij en bovenal voor mijn liefdevolle naaste knapte deze persoon weer op. Tijdens een zonnige morgen half augustus aanschouwde ik een volle boomgaard achter ons huis. De Doyenne Comice handperen hingen zo groots en stoer aan de bomen, de eerste oogst Delcorf appels waren, zo groots als kolen bij onze collega fruitteler. Toen ik daar met mijn zoontje de eerste oogst aanschouwde, een paar appels plukte en ik rook aan de Delcorf ….ja! De geur en het prachtige moment met mijn zoontje die plukte, een klein manneke met grote appels in zijn hand en samen namen we een hap in dat heerlijk sappige vruchtvlees. Ik rook de geur en het moment samen was even perfect. En met de drukkkende warmte en felle zonnestralen wist  ik dat er weer creativiteit borrelde. De chemie van de natuur en wat het zich voortbrengt. Heerlijk! De beleving was er ook weer! In een gloeiende hitte fietste ik met mijn zoontje achterop naar huis. De hele fietstocht terug heb ik net als de volle zon alleen maar gestraald van warmte en blijdschap. Het was een begin van het proeven van vele sappige en krachtige vruchten, smaken en nuances voor een nieuw speciaalsap.

Zo groeide er een plan voor een nieuw speciaalsap. Uren van fruit selecteren, sappen schenken, samenvoegen, loslaten en nogmaals proeven. Vrienden, kenners en critici wat vinden ze van deze nieuwe smaak? Met een fles in een mand ging ik op stap, terwijl de uiteindelijk pers nog niet eens gedaan was. De fruitinkoop moet nog groots gedaan worden, maar daar kon ik niet op wachten. Met andere woorden ik ging vaak op stap met een lege fles! Ik vertelde dat het net zo bijzonder ging worden als de Blauwe bes Vlierbes, mijn eerste non alcoholisch speciaalsap. Die fles had ik ook meegenomen, dan kon ik tenminste laten zien hoe dat oogt en boven alles hoe heerlijk dit smaakt. Want hoe overtuig je een klant anders? Ik vertelde over de smaak, de nuances, de blend en bovenalles dat het speciaalsap zou gaan zorgen voor ‘gloeimomenten’! Kijk en daar was de eerste nieuwsgierigheid gewekt. Start de pluktreinen! We gaan oogsten!

 

 

Red and famous

Langzamerhand verleiden de rode vruchten ons met hun kleur en frisheid.

In een zonnige dagen zie je het fruit met sprongen groeien en kleuren! Het zijn ook de momenten dat je haast niet kunt wachten om je er zelf even lekker mee te verwennen. Dan is de fase aangekomen dat de verleiding te groot wordt, de vruchten plukrijp en voor je het weet zet je tanden erin en dan wauw! Dat moeder natuur ons toch weer zo trakteert!

Prachtig die bolle bessen in rood en straks ook blauw, kersen die je lippen doen tuiten om ze te kussen. Aardbeien met het perfecte zuurtje ondanks dat een ieder er zoete gedachten bij heeft! Frambozen lief als kussenstjes, maar die altijd een iets ‘volwassens’ smaak in zich hebben. O wat brengt het ons toch veel genot!

Dat de vruchten ook nog eens een onweerstaanbare kleur en daarmee verleiding hebben, dat zie je de hele dag om je heen. Kijk maar eens in tijdschriften hoe ze gebruik maken van vruchten naast allerlei producten: make up, meubels, shampoos, crèmes Enzovoorts. Lippenstift bij de mooiste dames in bijvoorbeeld kersenkleur en crèmes met appelgeur. (Als je hun moet geloven zit er bijna een hele appel in een tube van 15 ml). Maar het werkt die marketing. Wat dacht u van die perzikzachte huid!

Ook voor De SapSommelier laat ik mij graag verleiden door de mooie vruchten. Al weken bevind ik mijzelf tussen talloze glazen en combinaties van vruchten en hun sapsmaak. De smaakpapillen worden geteisterd en vertroeteld. Van fris tot zoet, van wrang tot grondig en van zuiver tot verrassend. Maar het moeilijkste is de verleiding met de geur. Voor een alcoholvrij speciaalsap wil je wel de aantrekkingskracht, maar heb je niet de alcohol die normaliter overheerst wanneer je een fles opent.

Aan de vruchten ligt het niet, maar het proeflokaal blijft nog even open. We nemen de tijd en wachten tot het in harmonie is, zodat een ieder straks een perfecte toost kan uitbrengen.

Aprilletje zoet, heeft nog wel eens een witte hoed

Hier in het ‘telers -en bouwersland’ kun je blijven lachen als het om gezegden gaat. Toen ik als puber slecht weer zag opkomen hoorde ik al met regelmaat:” Je portemonnee hangt buiten’ of ,,Je kunt er moeilijk je hemdje voor hangen”. Prachtig mooie omschrijvingen. Ik droomde soms weg bij de gezegden en begon ze te visualiseren. Ik bedacht in mijn hoofd allerlei niet haalbare oplossingen om schade te beperken, want mensen wat ben je soms toch overgeleverd aan moeder natuur. Meestal hadden de gezegden dus betrekking op de invloeden van het weer. Misschien dat bouwers en telers de bedenkers van de gezegden zijn?

Volgende keer mag die hoed wel geel zijn, een zonnetje. Kunnen we allemaal lekker mee genieten, want zo zoet was hij niet dat ‘Aprilletje’. Toen maart dit jaar zulke warme dagen kenden zagen wij de bui al hangen. Een vroege bloei met misschien wel sneeuw, vorst en hagel. In Europa kwam dit verhaal voor de fruitteelt helemaal uit. Bedroevend voor de telers die hun jaar nu al in de vrieskou op zien gaan met bovendien veel schade.

In Nederland kent men verschillende geluiden. Ook bij ons in de fruittuin was beregenen van de bomen meerdere keren aan de orde, maar echt tot ijsvorming kwam het niet. Dan discussieer je later altijd nog of het nu wel of niet nodig was. Slopend al die nachten. Die thermometer kun je uittekenen. Lekker slapen doe je niet, je kijkt toch af en toe of de meter het goed doet en of je er al bijna uit moet en moet je eruit, dan lag je net in je diepe slaap. Niets te zeuren! Erboven op zitten en je bloesem beschermen alsof het je ‘kindjes’ zijn.

In de loop van de week ging ik op zoek bij fruittelers die straks weer lekker fruit kunnen leveren voor het speciaalsap van De SapSommelier.  Daar was het niet een en al jolijt. Wie geen beregening, ventilatoren of anders heeft ziet helaas toch de eerste sporen van bevriezing van de bloesem/knoppen. Na een intensieve snoeiperiode van november tot maart start de boom en de teler met een nieuw product die zich kenmerkt door bloesem, bevruchte bloesem en hoe klein dan ook …de eerste vrucht. Dan werk je vervolgens toe naar de pluk toe in 6 maanden tijd. Bizar dat je toch zo lang met een product bezig kan zijn voordat je daadwerkelijk iets plukt?! Maar de vraag nu is of er voor sommige wel een start is? We zullen het in de komende weken gaan zien. Wij houden de thermometer, naast ons bed, nog een paar nachten aan. ‘Koppie erbij’ en vroeg naar bed. Ons afzakkertje voor de nacht? Daar trekken we graag een fles van het speciaalsap voor open. Proosten we op de goede afloop!

 

Let me tell you about the birds and the bees                                                                                                                                       and the flowers and the trees                                                                                                                                                                 and the moon upperbove                                                                                                                                                                       and a thing called love

song Sam Cooke

Het is een feit dat opstaan voor de morgenzon noodzakelijk is om de bijen in toom te houden. De kuubkisten staan in de fruittuin gekanteld op hun zij en met hun rug naar de schaduw. Er is daar in die kuubkist ruimte voor twee bijenkasten, midden op het ‘dwarspad’ gericht op de zon. Even de held uit hangen wanneer de uitgang vrij gemaakt wordt na de hobbelige tocht met de trekker ernaartoe. Een, twee, drie en ….RENNEN!

Dat zegt iets over hoe heldhaftig wij zijn, maar ze staan! Laat de warme zondag maar komen, want wees eerlijk de bijen zijn net als wij. Met dit weer blijven ze liever in de ‘kast’, dan dat ze beginnen met het verhaal van de bloemetjes en de bijtjes ofwel de bestuiving. Een rondje controle langs alle 16 kasten laat zien dat niet alle kasten even wild bevlogen worden, dus dat controleren we de komende dagen weer. Straks met de volle bloei doet ook de rest van de natuur mee met bestuiven bijvoorbeeld verschillende insecten en vogels die van boom naar boom gaan met de stuifmeel aan hun vastgekleefd als gele klonterige lijm. Eerlijk is eerlijk je zou toch bewondering krijgen voor die bijen. Wist u bijvoorbeeld dat een honingbij met zijn zuigsnuit (die uitgeschoven kan worden!) de voedsel opzuigt door mond>slokdarm> zo door naar de HONINGMAAG? De honingmaag ligt als een vergroot deel achter de slokdarm en hier wordt de nectar in bewaard. Het zakt niet echt in de maag, want er zit een ingenieus ventiel op.

En dan de achterpoten die het stuifmeel verzamelen om vervolgens in het ‘stuifmeelkorfje’ te doen. Af en toe stamp de bij vliegende voort het stuifmeel wat aan, om het niet te verliezen. Je hebt natuurlijk heel wat bijen nodig om de hele fruittuin te kunnen bereiken en zoveel mogelijk te bestuiven, maar de bij kan wel 1000 bloemen per dag bezoeken! Daar kom je dan met het gezegde ‘een bezige bijtje’.

Elke dag staan we op en zien we dat de tuin weer is omgetoverd. Telkens een stapje verder om over een week volle bloei te hebben. Dan schrijf ik weer meer. Geniet van de fruitbomen in bloei en natuurlijk  a thing called love…

 

 

 

 

 

 

 

bloesem and blossom

Ongelooflijk natuurlijk, want natuurlijk gezien kan het natuurlijk niet deze peren Bloesem in januari. Sterker nog we zouden er hier zenuwachtig van worden als de tuin volop in bloei zou staan. De knoppen, die straks peer gaan worden, hebben nog rust, de snoei gaat gestaag door en de koele temperatuur zorgt hiervoor. De bloesem of blossom’, wat nog mooier klinkt, is een woord dat zo uit de Engelse serie  ‘keeping of appereance’ zou kunnnen komen. Hier binnen in de vaas is het dus een beetje een Engels tafereeltje, waarbij de binnentemperatuur voor bloeiende knoppen heeft gezorgd. Bloesem is nog geen peer. Wind, vorst, bijen, goede knoppen…het blijft natuur.

De bloesem in de fruittuin geeft al een grote voorspellende waarde over wanneer we de peren gaan plukken. En hele hete of juist hele frisse zomer kan daar nog verandering in brengen, maar gemiddeld zijn dat 150 dagen. Dat kunnen trouwens hele spannende zomermaanden zijn met droogte, hagel -en windschade. De bomen staan buiten, niet in kassen en niet onder netten. Alle jaargetijden ondergaan de bomen, rustig, sierlijk, vol en nat. Er straalt altijd zoveel rust uit de boomgaard, alsof er ondanks alles niets veranderd.

Een kalenderjaar van een fruitteler begint dus eerder aan het einde van de pluk periode dan tijdens het nieuwe jaar, wanneer een ieder net de oliebollen heeft weggeslikt.

In de boomgaard zijn nu bij windstil de snoeischaren die knippen en de zagen die de grotere stronken wegzagen te horen.  Zonde al die takken op de grond, want het zijn net museumstukken met hun eigen geschiedenis. De fruitboom is ons dankbaar want de boom ‘draagt’ het liefst zo’n 100-120 vruchten. Die vruchten die zijn er natuurlijk nog niet. We wachten nog even op maart-april, de bloeiperiode, en luisteren dan naar het geluid van de bijen. Hier onstaat dan met zonnige dagen het verhaal van de bloemetjes en de bijtjes met ons gewenste resultaat: Peren!

 

 

 

Blends

Blends van ‘blauwe parels’

Een beetje een hip woord BLENDS, maar de Hollandse vertaling samenvloeien klinkt zeker zo mooi. Om het speciaalsap van De SapSommelier te typeren vind ik de vertaling samenvloeien zeer toepasselijk. Drie soorten vruchten, drie soorten smaken die met elkaar samenvloeien tot een mooi geheel.

De violet gekleurde blauwe bessen met een dauwachtig waslaagje zorgen voor een intense kleur. Dit alles wordt aangeduid als anthocyaan, een stof die de bes zijn blauwe kleur geeft.

De blauwe bes komt van oorsprong uit Noord-Amerika maar krijgt een steeds groter areaal in Nederland. Waar wij net kennis maken met de bes met, hoe heerlijk om op te snoepen, waar je hem het beste in of bij kan gebruiken, dat wisten de Indianen al lang! Sterker nog zij gebruikten de hele plant. Uit moerassen en bossen verzamelden zij bessen, waarbij zij aansluitend de bes vers of gedroogd aten en dronken als sap. De kracht van de blauwe bes of de wilde variant de bosbes zorgden voor de nodige vitamines om te overleven.

Misschien beginnen wij ook nog weleens aan de bladeren! De medicinale toepassing om het bloed gezond te maken, verkoudheid te behandelen en zo meer. Tegenwoordig heeft de Universiteit van Maastricht uitvoerig onderzoek gedaan naar de blauwe bes. En wat een trots! Juist omdat specifiek is aangetoond dat de rassen uit de meeste Noord-Limburgse bessen een hoge antioxidantwaarde bevatten. Kijk vooral bij www.royalzon.com bij het item blauwe bessen.

Er is een ‘causaal verband tussen de inname van blauwe bessen en gezondheidsbevorderende effecten’, aldus de universiteit van Maastricht. Belangrijkste conclusie van het onderzoek:

#consumptie van blauwe bessen kan bijdrage aan een verminderd risico op hart-en vaatziekten

# consumptie van blauwe bessen helpt obesitas en diabetes voorkomen

# de antioxidantenwaarden van de Noord-Limburgse geteelde rassen zijn zeer hoog

# de bioactieve stoffen van blauwe bessen blijven stabiel tijdens de opslag en verwerking (bij productie van sappen)

Dit alles van Hollandse bodem dus en gebotteld in het non-alcoholisch speciaalsap van De SapSommelier!

Jeetje als je de blauwe bes dus even,in het licht, tussen duim en wijsvinger voor oogt houdt en je knijpt een oog dicht, besef dan wel dat je een ‘blauwe parel’ in je hand hebt.

 

Rauw & puur precies goed

Zondag 22 januari 2017

IJS! Een idyllisch privé ijsbaantje is ontstaan achter de fruittuin. De thermometer geeft minus 7 graden aan! Dat zijn nog een temperaturen. De hele nacht heeft het flink gevroren. Het ‘rijp’ ligt als een witte krokante laag op de fruittakken. Windstil, niets beweegt en je hoort dan ook helemaal niets in de tuin. Dit noemen ze een serene stilte. Bij het uitademen zie je je eigen ademwalm en verbaast als ik ben, over de heerlijke kracht uit mijn longen, doe ik het nog eens. Ik snuif nog een paar keer frisse lucht in alsof ik de zuurstof rechtstreeks kan opsnuiven.

De bomen aan de rand van de fruittuin dienen als windschut. Deze ‘beschermers’ van onze fruitbomen staan net zo roerloos stil. Zij geven nu functioneel schaduw aan de sloot achter de tuin. Het heeft ervoor gezorgd dat er een stevige laag ijs is gevormd. Het is een mooi vermaak op de zondag die zo vredig is en vol schaatsvertier. De zon liet zich zien, leek zelfs kracht te hebben, maar na ruim twee uur wordt het tijd de walkant vast te pakken, op te hijsen en het pad tussen de rijen bomen weer terug te volgen.

Een heerlijke aardse warmte straalt uit de open haard. Tijd om in een stoel te nestelen, het knetteren van het brandende hout waar te nemen en een fles van De SapSommelier te openen. Heerlijk! Tijd voor een extra traktatie…verse slagroomtruffels! Een hemelse combinatie van ietwat ‘rauwe’ cacao, roomvolle slagroom en de vlierbes van het speciaalsap. Rauw en puur precies goed. Je moet de momenten ‘plukken’ in het leven.

Waar we sneeuw verwachten werden het dikke druppels

Het is (nog) niet gebeurt. Een tuin omgetoverd met witte standbeelden van bomen op een wit tapijt. De witte loper bleef uit en moeder natuur maakte er witte natte sneeuw van die je met recht als sneeuw voor de zon zag verdwijnen. Nat ontzettend nat is het tussen de fruitbomen.

De watersproeiers die tussen de bomen staan zijn bijna lachwekkend op dit moment. Ze zijn afgesloten voor een mogelijke vorst. Wat nu nog een lachwekkend iets blijkt te zijn kan over twee maanden wel heel anders zijn. Dan komen de knoppen bijna uit tot bloesem en als de vorst dan zijn gezicht laat zien, dan kunnen de bomen op een constante plas water rekenen uit onze watersproeiers. Om de knoppen te beschermen, zodat ze niet kapot vriezen en er nooit een vrucht zal kunnen ontstaan. De temperatuur blijft door de beregening constant rond de nul graden en dat is precies wat ze kunnen verdragen en beschermen. U begrijpt dat er ‘s nachts geen sproeier of pomp defect mag gaan want dan is er geen constante water toevoer meer. Stress, belletjes links en rechts naar reparateurs en steeds maar rondjes rijden of alles goed gaat. Grote pompen worden bij sloten aangesloten om het gehele gebied om te toveren in watersculptures gemaakt door de natuur zelf.  Het Nederlands Waterschap wordt in de aanloop van deze tijd op de hoogte gebracht om de sloten klaar te hebben voor een goede doorstroming. Dit alles gaat altijd gepaard met een tijd van onrustige en waakzame nachten.

Gellukig hoeft dat nu nog even niet. We rollen ons ‘s nachts lekker op in ons holletje en ‘s ochtends trotseren de mannen in ‘maanpakken’ de frisse wintertemperaturen om te snoeien.

Zal de fruittuin volgende week weer eens betoverd worden?

2012 schreef geschiedenis. Al in het begin van het jaar. De kou overviel Nederland en daarmee ook ons land. Het land waarop duizenden bomen staan en die de kou trotseren. Maar niet in 2012, niet met nachtelijke temperaturen van -20. De bomen waren vroeg ‘uitgelopen’ en dat liet het hele jaar zijn sporen na… Met een slee trokken we onze dochter door de prachtige witte tuin. De zonnebril moest zelfs op om de reflecterende sneeuw te kunnen aanschouwen. Betoverend mooi en vredig. We hoorde alleen het knisperen van de sneeuw wanneer we ons verplaatsen tussen de lange rijen met bomen. De takken, de knoppen, zij waren bedekt en waar snoeien niet mogelijk was, daar was tijd voor aanschouwing van puur natuur.

Voor het begin van 2017  kan alles nog, nu de bomen nog niet zijn ‘uitlopen’. Geen probleem voor temperaturen (ver) onder nul. Sterker nog we hebben zin in een lekker pak sneeuw, zodat we het kind in ons weer even ontdekken.